ชนเผ่าพื้นเมือง “ชอง” อาศัยอยู่ในเป็นบริเวณกว้างโดยเฉพาะในพื้นที่ภาคตะวันออกของประเทศไทยติดกับประเทศกัมพูชา พบในจังหวัดจันทบุรี ตราด ระยอง และฉะเชิงเทรา ซึ่งเป็นจังหวัดรอยต่อติดพรมแดนประเทศกัมพูชา  ในปัจจุบันพื้นที่ที่มีชาวชองอาศัยอยู่หนาแน่นพบในเขตอำเภอเขาคิชกูฏ โดยเฉพาะในตำบลตะเคียนทองและตำบลคลองพลู

 

 

นักภาษาศาสตร์จัดให้ภาษาชองเป็นภาษาดั้งเดิมในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้คือจัดอยู่ในภาษาตระกูลออสโตรเอเชียติก (Austro-Asiatic language) ในสาขามอญ-เขมร กลุ่มย่อยเปียริก (Pearic language) สาขาตะวันตก 

 

ในอดีต ผู้ชายชาวชองจะนุ่งโสร่ง ไม่นุ่งกางเกง ไม่สวมเสื้อและมีผ้าขาวม้าเคียนเอว ในบางโอกาสจะสวมเสื้อแขนสั้นสีดำ สีเทา หรือกรมท่าแล้วแต่ความชอบ  ส่วนผู้หญิงนิยมนุ่งผ้าโจงกระเบน ใส่เสื้อแขนกระบอก ส่วนด้านในเป็นเสื้อคอกระเช้า นอกจากนี้บางครั้งจะห่มสไบทับด้านนอกด้วย

 

บ้านในภาษาของเขาเองว่า ต็องถ้าเป็นหมู่บ้านเรียกว่า ซุกต็อง  ซึ่งปัจจุบันมีหมู่บ้านชาวชองในจังหวัดจันทบุรี จำนวน 11 ซุกต็อง  379 ต็อง  ระบบเศรษฐกิจของชาวชองเป็นการเกษตรแบบยังชีพเป็นหลัก มีการปลูกข้าวเพื่อเลี้ยงครอบครัวไม่ใช่เพื่อการค้า มีการหาของป่าและล่าสัตว์ย พืชป่าที่เด่นคือ กระวาน และมีการนำมาปลูกเพื่อการค้าด้วย  ปัจจุบันการทำนาปลูกข้าวของชาวชองเริ่มลดน้อยลงเหลืออยู่ไม่ถึงร้อยละ 30 มีการปรับเปลี่ยนไปทำสวนผลไม้ประเภททุเรียน เงาะ มังคุด เพิ่มมากขึ้น

 

ชนเผ่าพื้นเมืองชอง เป็นอีกกลุ่มหนึ่งที่มีโอกาสการถูกผสมกลมกลืนด้านภาษา ปัจจุบันมีเพียงร้อยละ 49 ของประชากรชองเท่านั้นที่ยังคงพูดภาษาชองได้